Tak jak pisałam ostatnio, nie przepadam za zimą. Dlatego z ogromnym sentymentem wspominam taki swój rok, który nie miał prawdziwej polskiej zimy. Rok spędzony w ciepłym kraju. Najniższa temperatura, jaką sobie przypominam , to chyba +10 stopni w styczniu, i do tego w nocy!
Oczywiście w lecie temperatury też były znacznie wyższe niż w Polsce i zwykle przekraczały 35 stopni. Jednak niska wilgotność powietrza powodowała, że dużo łatwiej się te upały znosiło, niż dużo niższe temperatury podczas lata w Polsce, którym zwykle towarzyszy bardzo duża wilgotność.
Pobyt w Egipcie, to nie tylko inny klimat, to również zupełnie inne obyczaje i zwyczaje, inni ludzie i – co oczywiste- inna kuchnia.
Na pewno będę wracać tu do egipskiego jedzenia, tyle tam było wspaniałych smaków i zapachów! Część z nich weszła na stałe do mojej kuchni, a dzięki wakacyjnym wyjazdom do Egiptu odnawiam swoje zapasy przypraw i innych produktów potrzebnych do przygotowania arabskich smakołyków. Oczywiście takich, które mogę przechować przez dłuższy czas.
Egipt, to kraj wspaniałych owoców. Najlepsze na świecie mandarynki są właśnie tam! W listopadzie i grudniu, to ich sezon. Wprawdzie nie byłam na całym świecie jeszcze, ale nie wierzę, że smak mandarynek może być doskonalszy od tamtego! Najwspanialsze mango jadłam w Aleksandrii, w sierpniu. Zapach i aromat egipskiego melona nie może konkurować z żadnym innym, którego jadłam w całym swoim życiu. Podobnie z arbuzem, słodkim i esencjonalnym . Limonki choć są małe i nie tak okazałe, jak te dostępne w Polsce, to aromatem biją je na głowę! Pomarańcze w Egipcie mają swój sezon właściwie przez cały rok, tam nauczyłam się które pomarańcze najlepsze są do jedzenia, a które na sok. Z niezbyt dużych z gładką skórką, bardzo soczystych wyciska się sok, do jedzenia najlepsze są duże z pomarszczona skórą i takim jakby pępkiem . Zresztą po arabsku ich nazwa, to właśnie „takie co mają pępek”. W niezliczonych małych „soczkarniach” w Kairze od rana jest ruch. Ludzie wpadają na szklaneczkę soku z pomarańczy, taki sok- lemoniadę z limonki ( bardzo słodki napój, ze zmiksowanych całych limonek z dodatkiem wody i z właściwą dla Arabów bardzo dużą porcją cukru) albo sok z trzciny cukrowej. Wyciska się go ze świeżych łodyg trzciny cukrowej. Maszyna która to robi , niemiłosiernie hałasuje! Sok jest mętny, szary , słodkawy i dobrze gasi pragnienie, jednak nie jestem jego fanką.
Jedna taka mała soczkarnia znajdowała się na parterze kamienicy, w której mieszkałam i ten hałas miażdżonej trzciny słychać było doskonale u mnie w mieszkaniu, na czwartym piętrze! Oczywiście byłam częstym gościem tego miejsca, tam też odkryłam nieznany mi do tamtej pory koktajl.

Moz bil-laban, banan z mlekiem. Po prostu mocno zmiksowany z mlekiem dojrzały, słodki egipski banan . Ewentualnie z lodem i z dodatkiem cynamonu. Fenomenalne! A przecież to takie proste. Zakochałam się w tym koktajlu i szybko zaraziłam tym innych. Najważniejsze, żeby banan był naprawdę bardzo dojrzały, może mieć brązowe kropeczki na skórze, to nawet lepiej. Jest gwarancja, że jest właściwy. Ja , kiedy kupuję banany, zwykle zostawiam żeby dobrze dojrzały. Jeśli nikt nie pokusi się o zjedzenie ich w odpowiednim czasie, obieram je, łamię każdy na 2 czy 3 kawałki i zamrażam w woreczkach. Jest jak znalazł do koktajlu, kiedy tylko się go zapragnie.
Kiedyś znalazłam u Nigelli Lawson przepis na znacznie bogatszą wersję koktajlu z bananem i bardzo mi się ona spodobała. Ale to jest wersja dla większego łasucha!

2 porcje ( trochę zmodyfikowałam ten przepis Nigelli) :
1 banan
400 ml mleka
2 spore gałki lodów waniliowych
2 łyżeczki kawy rozpuszczalnej
3-4 łyżeczki czekolady rozpuszczalnej ( typu Nesquik)

Wszystkie składniki trzeba tylko włożyć do blendera i dobrze zmiksować.
I oczywiście zaraz wypić, ze smakiem!
Najlepiej rano…

To jest naprawdę bardzo przyjemny początek dnia!